Ik had het perfect voor elkaar. Een liefdevolle partner, een droomhuis, een prachtig kind en bergen materiële overvloed. Het leek alles wat ik me maar kon wensen. Althans, van de buitenkant. Vanbinnen speelde een ander verhaal. Ik voelde me leeg. Alsof ik wel aanwezig was in mijn leven, maar mezelf nergens meer kon vinden.

Ja, het was logisch dat ik voor dat oude plaatje koos. Ik was verloren geweest in het leven. De liefde leek redding. Het voelde veilig – en dat was het ook. In het begin. Maar hoe meer ik bij mezelf thuiskwam, hoe meer ik van hém afdreef. Ik verzette mij ertegen, want ik had mij gecommitteerd. Het voelde logisch om daar keihard voor te werken. Lukte het niet samen, dan in ieder geval voor mijzelf.

Maar ondanks de inspanning, bleef de liefde gepaard gaan met leegte. Niet in mij, want daar stroomde het rijkelijk. Maar in de vorm waarin ik haar probeerde te persen, waardoor ze niet tot haar recht kwam. En ik moest erkennen: ik pas niet meer in wat wij ooit kozen. Niet nu. Niet zo.

In de tijd die volgde, leerde ik diepe levenslessen. Over de kracht van de “Fuck Yes” en het eren van mijn innerlijke nee’s. Over hoe het volgen van je excitement je altijd moeiteloos brengt waar je moet zijn. Niet vanuit strijd of forcemode, maar vanuit flow en vertrouwen.